در حکایت پنج شنبه و جمعه 13/6/93

سلام و صد سلام به همه ی دوستای گل و مهربونم

و یه سلام هلویی به پسر قند عسلم، از گل بهترم، شیر و شکرم

هفته ی قبل پنجشنبه عروسی الناز (دختر عمه اینجانب) بود و این جشن عروسی در شهر قزوین برگزار میشد برای همین از 5 شنبه صبح مشغول انجام مقدمات شدیم و ساعت حدودای 4 بود که تهران را به سمت مقصد ترک کردیم.

از اونجایی احتمال ذاشت آراد پسری تو ماشین بخوابه لباساش رو عوض نکردم و با همون لباسای راحتی خونه بردیمش و طبق معمول گل پسر ما تو ماشین شروع کرد به اذیت کردن آخه اصلا دوست نداره بقلش کنن همش دلش میخواد روی زمین باشه و به شیطنت ها و خرابکاری های خودش ادامه بده . خلاصه به هر سختی بود خوابوندمش و تقریبا نیمه بیشتر راه رو تو خواب بود و بعد از اون هم وقتی بیدار شد یه کمی شیر خورد و شروع کرد به بازی و تقریبا وقتی رسیدیم سرحال سرحال بود.

تو عروسی هم از اونجایی که گل پسر من آقا و مرد شده تو قسمت مردونه بود و مامانش رو زیاد اذیت نکرد البته یه چند باری به درخواست اقوام آوردیمش پایین و یه کم شیر و میوه و شام که خورد دوباره به خدمت پدر رسید. آخر شب هم که دیگه حسابی خسته و کلافه شده بود یه کمی از سالن زودتر اومدم پایین و وقتی که بقلش کردم و شیرش رو خورد دیگه حسابی خوابید و ما هم آرادی رو گذاشتیم تو صندلیش تا بخوابه و بیرون سالن منتظر موندیم خانوم عروس و آقای داماد بیان بیرون و راهی بشیم که خدا رو شکر یه کم طول کشید و گل پسر یه چیزی حدود 45 دقیقه خوابید.

تو طول مسیر هم که دنبال عروس بودیم نه بوقی نه موزیکی نه دستی که خدایی نکرده گل پسر عاغز خواب بیداتر نشه و دوباره شروع به لجبازی نکنه.

ساعت حدودای دو صبح بود که خونه ی دختر عمه جان رفتیم و شب را اونجا سپری کردیم هرچند شب بسیار سختی برای من و گل پسری بود چون اصلا حاضر نبود بخوابه در حالیکه از شدت خواب در حال انفجار بود و همش گریه میکرد. بالاخره ساعت 4 صبح خوابوندمش و صبح تقریبا ساعاتای 9 بود که از خواب بیدار شد و بعد از خوردن یه صبحونه مفصل گل پسرم رو بردیم باغ پرندگان برای تفریح و سفر علمی. آرادی از اونجایی هنوز خستگیش کاملا برطرف نشده بود هیجان زیادی نداشت ولی بازه بد نبود و کنجکاوی های خودش رو داشت و کلی هم لذت بردیم.

وقتی که برگشتیم خونه دوباره به هر ترفندی بود خوابوندمش و دو ساعت بعد از خواب بیدار شد و اون موقع تازه یه کم سرحال بود و پسرکم حسابی توی این دو روز خسته و کلافه شد.

خدا رو سپاسگزارم و شاکر که پسرکمان روز به روز بزرگتر و شاداب تر میشه و مامان و بابا از دیدنش کلی ذوق میکنن و انرژی میگیرن.

عکس هاش رو هم حتما تو یه پست دیگه خیلی زود میذارم براتون.